Maar sinds gisterenmiddag heerst er een ware WK- koorts in Nederland en België! De beelden van een huilende Gullit na de toewijzing van de WK Voetbal in 2018 gingen de wereld over. En dat allemaal dankzij het BBC programma ‘Panorama’ op 29 november.

Naar de exacte toedracht van de Fifa stemming blijft het gissen. Feit is dat er paniek is uitgebroken in het anders zo rustige Zwitserse Hoofdkantoor. Sepp Blatter is direct na de verkiezing van Nederland/ België afgetreden. Dat Engeland gepasseerd zou worden leek sinds 1 december plots een denkbaar scenario. De Fifa wilde laten zien dat het werkelijk een onkreukbare verkiezing heeft georganiseerd. Stemmen op het bijna-failliete Spanje/Portugal of het naar corruptie-ruikende Rusland bleek geen optie. Vandaar dat het Nederland/ België plots de bijna unanieme favoriet van de FIFA bleek voor de WK.

De reactie van Cruyff zegt het allemaal: “Je ken van Zwitsers zeggen wat je wilt, maar uiteindelijk gaat het toch om de knikkers.” En zo is het.

Als je kabinet Rutte I een auto is, dan een nieuw soort Opel Vectra. Zo een met een hoop knopjes op de middenconsole, degelijk, maar niet te gek. Echt indruk maken doe je niet met die Opel, maar hij rijdt prima en is bijzonder zuinig.

Met vrijheid en verantwoordelijkheid als thema richt je splinternieuwe kabinet zich op de hard werkende burgers m/v. Iets wat jou als workaholic aanspreekt. Dat regeerakkoord ademt Calvijn gecombineerd met een scheutje American Dream. Maar als je 6 miljard wilt bezuinigen op het ambtenarenapparaat ga je het moeilijk krijgen Mark. We hebben allemaal de serie ‘Sorry Minister’ nog scherp op het netvlies staan. In deze zwarte komedie werd de ambitieuze nieuwe minister zorgvuldig gek- gemaakt wordt door een machtsbeluste PG. Resultaat: geen ambtenaar minder en eindeloos veel nieuwe commissies, stuurgroepen en gelaste onderzoeken. De rit moet nog beginnen en hoe zorgen we nu dat je Opel zonder krassen de garage uitkomt?

Een deel van je oplossing heet ‘verbod op 4×9’ en is een makkie. Ik hoor je denken: 4X9= 36. Waar gaat dit over? Wel, beste Mark. Vier keer negen is de toverformule, de heilige graal, een hotel op de Kalverstraat. Als ambtenaar heb je het met vier werkdagen van negen uur goed voor elkaar. Een normaal 36-urig contract en bijbehorend salaris en tóch een lekker dagje extra vrij om naar de markt te gaan, bij te kletsen met vriendinnen of om op je kroost te passen. Die negen werkuren zijn bovendien vrij makkelijk te halen want je eet gewoon een boterhammetje op je werkplek tussen de middag waardoor je maar een half uur langer hoeft te werken dan je collega’s. Iedereen is het er over eens dat de productiviteit van mensen die 4 maal 9 werken op een werkdag praktisch gelijk is aan een medewerker die 8 uur werkt. Logisch natuurlijk, want na acht uur werken worden mensen moe.

Wat zou er gebeuren als je deze vorm verbiedt bij de overheid? Mensen moeten óf op hun voorheen-vrije-dag weer vier uur gaan werken óf hun contract laten aanpassen  naar 32 uur óf vrijwillig een andere baan zoeken buiten de overheid. Helaas zijn er geen kengetallen bekend van het aantal mensen dat werkdagen van 9 uur maakt. We gaan er gemakshalve vanuit dat ongeveer 20% van de ambtenaren hier gebruik van maakt. Dan gaat het om 200.000 mensen waarvan straks de helft zijn contract met 10% naar beneden laat aanpassen. Als we uitgaan van gemiddeld 75.000 euro salaris incluis werkgeverslasten hebben we het dan over 7.500 mio aan salarislasten. Tien procent hiervan is 750 mio. Snel verdiend toch?

Let op! Je kunt natuurlijk nooit zeggen dat je dit doet om kosten te besparen! Het gaat je om het welzijn van je ambtenaren (9 uur werken op een dag is te veel) en de effectiviteit van de overheid! Een maatregel die heel Nederland zal begrijpen en waar alleen de momenteel profiterende personen tegen zullen ageren. Tegen een dergelijke recht-door-zee-maatregel kan zelfs de PVV niets hebben. Ik wens je veel succes met uitparkeren!

Groet,

Diluci

Hij was het zwarte gat uit nu. Dat moest het zijn, het was nu de derde week dat hij weer een fiets had en aan het koersen was. Fietsen was. Koersen is voor profs. Het was de enige manier. Alles was weg. Het mooie appartement op de FriedrichstraBe, de carbon-prototype fiets, Lize.

Tellers had Jan altijd verfoeid, ze deden hem denken aan vroeger. Aan pa. Zodra hij prof was geworden had hij zijn teller gedemonteerd en nooit meer teruggeplaatst. Het kon hem niets schelen. Hoe hard, hoe lang, hoe ver. Je moet voelen. En precies dat had hij, zelfs zonder teller, de laatste jaren niet meer gedaan.

Ze had geschreeuwd toen ze wegging. In zijn oor. Tegen de deur. En hij kon alleen maar zijn schouders ophalen. De pijn kwam later. Lang nadat ze de deur uit was. Lang nadat de verhuizers waren gekomen. Lang nadat Jan haar de liefde had verklaard na de ronde van Duitsland. Lang nadat ze voor het eerst gevreeën hadden op de zachte paarse bank in haar appartement.

Er rent een hond een stukje met Jan mee. Jan kijkt opzij, de hond lacht naar hem en blaft onophoudelijk. Jan lacht terug. Het zwarte gat uit. Hij schakelt een tandje bij en versnelt. De hond geeft op en hobbelt terug naar waar hij vandaan kwam.

Vlak na zijn ontslag bij de ploeg waren er nog aanbiedingen geweest. Kleine ploegen zonder licentie wilden hem strikken en hoopten zo op een uitnodiging voor een echte ronde. Jan wilde niets. Lize wilde op reis, weg van journalisten, Duitsland en haar ouders. Toen duidelijk werd dat Jan niet meeging was ze gegaan. Zonder hem. Hij vroeg zich geregeld af of ze echt verliefd op hem was geweest, of op de koersen, het avontuur en de glimmende buitenkant van het bestaan als een rock-ster in een wielerbroek. De ploeg had beslag laten leggen op zijn huis, spaargeld en auto. Als ze hadden geweten van de oude racefiets bij zijn ouders in de schuur hadden ze die ook nog meegenomen.

De weg loopt iets omhoog en Jan schakelt het tandje weer af. De cadans is goed en hij voelt een licht brandend gevoel onderin zijn longen. Lize had mooie ronde billen en halflang rood haar toen ze elkaar leerden kennen. Haar bleke huid leek beschoten met sproeten en de koperrode krullen gutsten uit haar hoofd.

De ramvaste hiërarchie van het Hamburgerrestaurant leek op die van het peloton. Voor Jan waren de commando’s en structuren 1 op 1 te vertalen naar die uit het wielrennen. Het jargon dat hij zo goed sprak hoefde enkel vertaald te worden, en toen Jan de taal sprak werd hij al gauw de patroon. Het sissen van de hamburgers en de geur van ui bleef hem s avonds vaak lang bij. De collega’s waren vaak jongeren die een bijbaan hadden. Met enkelen bouwde hij een soort vriendschap op, die vooral gebaseerd was op hard werken op de momenten dat het druk was. Sinds twee weken was een van die vriendschappen in een affaire. Na een drukke avond had Jan staan schoonmaken terwijl Baukje omstandig bezig was een schone bakplaat verder van restjes vet te ontdoen. Hij had niets hoeven doen, zij nam het initiatief. Ze hield niet van wielrennen en keek liever naar voetbal. Hij hield van het simpele gevoel dat ze hem gaf als ze door zijn haar streek. Zij op haar beurt genoot van zijn dominante aanwezigheid. Zelfs alle rechtszaken, drugs en vernederingen hadden zijn karakter van een overwinnaar niet aangetast.

Toen Jan inderdaad in het schemer het kleine schuurtje opendeed om zijn fiets op te bergen zag hij op de torenklok dat het al tegen achten liep. In zijn kleine huiskamer knipperde het lampje van zijn antwoordapparaat. Zijn moeder die vroeg hoe het ging, Karl dat hij mee op stap moest en ene Gus die hem vroeg terug te bellen op een nummer in Berlijn. Het voelde goed om het ritme van trainen te hebben, ook al zou er geen wedstrijd volgen. De moeheid van zijn spieren werkt rustgevend in de nacht. De terugkerende nachtmerries waren minder geworden. Er werd niet meer opgenomen in Berlijn en ook hier ging een antwoordapparaat over. Een hochdeutsch sprekende vrouw liet weten dat bij Ultimate-Castrol Racing Team Berlin momenteel niemand aanwezig was om de telefoon op te nemen, maar dat hij een boodschap in kan spreken. Onwillekeurig moest hij aan Karl denken.

Lucky

De zon schijnt en voor mijn kleine oude huisje glimmen de klinkertjes dat het een lust heeft. Ik sta hier voor de deur op zaterdagmorgen op mijn pantoffels. Zo in de zon valt op dat mijn favoriete pyjamabroek een beetje vaal begint te worden. Jammer dat ik de krant zonet niet heb meegenomen maar ik had nogal haast. Huisgenoot D. staat op dit ogenblik in zijn onderbroek op een muis te jagen. En omdat ik niet zo gesteld ben op deze noeste knagertjes heb ik op een drafje het pand verlaten. En nu durf ik niet meer naar binnen. De deur is overigens ook in het slot gevallen.

De vrouwen in de nagelstudio tegenover ons zijn na de initiële opwinding over mijn rommelige verschijning maar weer aan het werk gegaan. Vertwijfeld vraag ik me af waarom ik nog nooit op het idee ben gekomen om mijn nagels te laten manicuren. De iets rafelige randjes aan de uiteindes van mijn vingers lijken in niets op de mooie nagels die op een foto op het raam hangt. Ik huiver. Om de hoek komt een traag groepje wielrenners voorbij en door het raam zie ik Huisgenoot D. de plint onder de keuken uitbreken. Een sigaret zou lekker zijn nu, net als een zonnebril met dat felle licht. Beiden liggen in de auto, maar die heb ik gisteren laten staan bij dat énige restaurantje in Leiden waar ik per se alle verschillende Leidsche destillaten moest proberen van die vriendelijke ober die op Ernst Hirsch Ballin leek. Wat zou mijn moeder wel niet zeggen als ze me hier zou zien staan?

Vanuit onze woning hoor ik een diep zoemend geluid. Ik moet er uit zien als een ontsnapte TBS-er in zijn pyjamabroek zo, loerend door het raam van mijn monumentale huisje in Voorburg. Mijn geliefde heeft inmiddels de stofzuiger ter hand genomen en jaagt nu met de slang hiervan op het ongedierte. Voorlopig heeft hij al een vertederend klein Mickey Mouse sokje te pakken dat de stofzuiger blokkeert. Zijn hartgrondige vloek moet tot in de nagelstudio te horen zijn want de dames kijken weer allemaal mijn kant op.

De postbode! Mijn hart slaat over. Omdat ik als grootbesteller op het Wereld Wijde Web nogal eens een pakketje ontvang, denk ik een warme band met onze postbode te hebben ongebouwd. Ik werp een zwoele blik in zijn richting en bedenk net op tijd dat mijn pyjamabroek wat openstaat.

 Met het knagend smaldeel der natie heb ik een slechte band sinds een studieverblijf van 5 maanden in Noorwegen. Op een stuntelig zolderkamertje boven de enige tattoo-zaak in het dorp beleefde ik tussen de alcoholroezen door een paar mooie nachten met een daar opgeduikelde Noorse casanova. Tijdens een van deze nachten was mijn Noor even op zoek naar iets te drinken, wat op zich niet verwonderlijk is want Noren zijn altijd op zoek naar iets te drinken. Tijdens zijn zoektocht alarmeerde hij kennelijk een verstekeling die onder de was een doos aardappelkoekjes gevonden had. Vanuit de wasberg rende de rat zo mijn bed in. De volgende dag ben ik met wasberg en al verhuisd. De casanova bleef nog een tijdje bellen maar gaf de hoop na zoveel slecht karma op.

Gelukkig, Gerald, of Gerard, de postbode wist zelfs mijn merk nog. Met een gebietste Lucky ziet het vaal zonnige Voorburg er nog sprookjesachtiger uit. In de deuropening staat huisgenoot D., die het duidelijk ook niet meer weet, in zijn onderbroek. Om de hoek klinkt een bekend gebrul dat het midden houdt tussen een losgeslagen groep PVV-ers en een Gooisch Kinderkoor. Waarom ben ik vergeten dat mijn moeder vanmorgen de kinderen al weer terug kwam brengen van Hockeytournooi? ‘Goedemorgen Mam’, mompel ik terwijl ik snel de Lucky uitmaak onder mijn sloffen. Ze kijkt me teleurgesteld aan. De kinderen denderen achter mijn rug het huis binnen…

Het kussen waar hij op ligt is vochtig en warm, het zweet plakt aan zijn wang als Karl zich opricht. Het zweet is hard geworden. En rood. Zijn linkeroog is opgezwollen en zijn kaak gloeit nog na. De geur van verschroeit vlees prikt in zijn neus en hij hoort nu hoe Jan in de koelkast rommelt. Karl richt zicht op.  ‘Je ziet er verschrikkelijk uit’, zegt Jan. ‘Ga douchen.’

Jan was nog wakker toen Karl zijn huis binnenkwam. Hij had hem op de bank gelegd, zijn schoenen uitgetrokken en een kussen onder zijn bebloede hoofd gelegd. Een maand geleden was hij hier nog van geschrokken, maar de laatste weken kwam Karl bijna iedere nacht zo binnen. Het uithoudingsvermogen van Karl was indrukwekkend te noemen. Ieder ander had na een dergelijk nacht rust gepakt, zijn zwellingen laten slinken, zijn wonden gelikt. Niet Karl. Niet de voorzitter van de Jan Vincent- fanclub sinds Jan Vincent geen wielrenner meer mocht zijn.

De eerste weken had Jan bijna dagelijks nog wat kilometers gefietst. De advocaat van de vakbond had gezegd dat dat goed was voor zijn zaak. Hij kon het steeds minder opbrengen. Ook waren ze zijn teamfiets komen ophalen. Vernederend. Gustav, de betweterige mechanieker en een grote kalende man van de ploeg die hij niet eerder gezien had. Ze wilden niet binnenkomen en waren meteen meegelopen naar de berging. Hij moest tekenen voor het inleveren, waarbij de balpen vlekte op het grauwe papier van de ploeg. De fiets die hij pas drie maanden daarvoor gekregen had stond er troosteloos bij. Op de bovenbuis zijn naam en de vlag van zijn land. Op iedere team-fiets had dat vlaggetje gestaan. Iedere keer als hij zijn fiets inleverde kreeg hij een nieuwe. Nu niet. Nu niets.

Een groot gat in de straat, erboven een tentje en ernaast drie mannen in fluoriserende kleding. Ze lachen. De oudste heeft een mok in zijn hand en nipt er wat aan. Jan loopt langs en trekt zijn hoofd dieper tussen zijn schouders als de mannen hem naroepen. ‘Vincent, wie is je apotheker?!’ Bauwen de mannen de krantenkoppen van de afgelopen week na. Zijn schoenen zijn vies van het natte gras waar hij net doorheen is gelopen. In de etalages schreeuwt de uitverkoop hem tegemoet. Het is niet ver meer naar het uitzendbureau. In de weerspiegeling ziet Jan dat zijn kortgewiekte haar weer een paar weken langer is. Hij haalt diep adem, en stapt over de drempel van de uitzendorganisatie.

Toen Karl klein was had hij ook gefietst. Op een oude fiets van Jan had hij geleerd te schakelen. Pa had hem meegenomen naar dikke-banden wedstrijdjes en leerde hem omkijken zonder aan zijn stuur te trekken. Karl bleek al snel erg gemotiveerd maar ook een hele slechte fietser. In zijn korte benen zat gewoon te weinig kracht om mee te kunnen met de andere jongens en in bijna iedere koers die hij meedeed werd Karl laatste. Veelal op minuten van het kleine peletonnetje. De tranen biggelden over zijn vlezige wangen en na twee seizoenen hing de toen 12 jarige Karl de fiets in de wilgen. Zijn bewondering voor Jan was in die periode alleen maar gegroeid. Op het laatst kom Karl niet meer slapen de dagen voordat Jan een koers had. En zo was het begonnen.

groet

DiLuci

Zijn schoenen maken een klakkend geluid op de harde grond. De kunststof plaatjes onder de schoenen zorgen ervoor dat lopen een komische aanblik moet bieden. In de keuken houdt hij stil; hij vult een glas met cola en slaat dit in een teug achterover. Onder zijn wielerschoenen ontstaat nu een plasje. Het regent nog steeds buiten en Jan heeft net 132 kilometer getraind. Een korte training, maar het was koud en nat geweest. Jan zet het colaglas op het granieten aanrecht en loopt door naar de badkamer. Als hij de deur achter zich sluit hoort hij alleen nog het vollopende bad.

Vier jaar geleden was Jan prof geworden. In het warme water probeert hij zijn eerste gesponsorde racefiets voor de geest te halen. Een felblauwe Cannondale. Om op die fiets te rijden was als een droom. De eerste rit die hij er op reed won hij, dat was een etappe in de ronde van Duitsland. Zijn vader had de knipsels met zijn foto ingeplakt in zijn plakboek.

Terwijl het water een kolkje boven de afvoer van het bad veroorzaakt droogt Jan zich af. De spiegel is beslagen maar Jan kan aan zijn benen zien dat hij fit en mager is. De bovenbeenspieren liggen als lage heuvelruggen op zijn dijen. Een scherpe rand is door de zon getekend om aan te geven waar zijn koersbroek ophoud en waar zijn onbeschermde benen beginnen.

Langs het raam bij de deur vormt zich een schaduw.  Zelfs de schaduw van Karl is klein en gezet. Jan verbeeld zich dat hij door het matte raam zijn ogen kan ontwaren als hij de sleutel in het slot hoort omdraaien.  Karl is in een goede stemming, wat Jan kan zien aan de kuiltjes in zijn wangen. Onder zijn beige regenjas draagt hij een oude gebreide trui, in zijn hand heeft hij een papieren zak met inhoud. ’Het is gewoon gelukt!’ roept Karl uit. Zonder verdere uitleg trekt hij een fles Sekt uit de papieren zak en begint deze open te maken. Zijn worstige vingers maken amechtige bewegingen om de gevangen kurk te laten ontsnappen aan het ijzerwerk. Met een droge knal trekt Karl de kurk uit de fles. Op zijn voorhoofd glimt een vernis van zweetdruppels vermengd met regen. Een waterige glimlach vormt zich rond Jans lippen als hij zijn broertje zo bezig ziet. ‘Hoeveel?’ vraagt hij, terwijl hij het antwoord al weet.

Het huis is dus verkocht. Het huis waar Jan en Karl geboren zijn. Het huis waar ze beiden hebben leren lopen. Leren fietsen. Een onbestemd gevoel raakt Jan in zijn maagstreek. Hij is er al twee jaar niet geweest. Verkoop is de enige optie. Karl neemt nog een tweede glas Sekt. Jan volgt zijn voorbeeld niet, maar schenkt zich een glas appelsap in. Zijn benen voelen zwaar van de training van vandaag. Morgenvroeg zal hij zich melden bij de ploegarts, aansluitend laat hij zich dan masseren door de masseur. Karl heeft een bleek, rond gezicht. Alsof je naar de maan zit te kijken met rossig krulhaar er bovenop. Zijn ronde lach vult de ruimte. Jan is nergens liever dan hier. Jan is bij niemand liever dan bij Karl.

Als Jan zich deze avond later probeert te herinneren zal hij weten dat hij gelukkig was. Zijn broertje had na het tweede glas Sekt nog een derde en een vierde genomen. De lach was luider geworden en toen Jan zijn slaapkamer inliep hoorde hij Karl diep ademenend slapen op de bank.

Voor de deur is nauwelijks ruimte, waardoor Jan zijn Mercedes twee straten verder dan de Meininger StraBe moet parkeren. Met de grauwe geur van de ochtendstad loopt hij de trap van de kliniek op. De handreling is kil. Wanneer hij op de massagetafel ligt denkt hij terug aan gisteren.  Als de deur onderwijl opengaat is het de holle stem van ploegarts Tork die hem zegt nog even langs te lopen na zijn massage.

In de slecht verlichte spreekkamer ploft Jan in de klaarstaande stoel. Uit de oren van Tork groeien enkele springerige haren. ‘Je bloedwaardes zijn weer te hoog Jan.’ begint Tork het gesprek. ’Dat is de derde keer dit jaar, ik moet de ploegleiding inschakelen.’

Ze waren vriendelijk geweest. Maar vooral duidelijk. Stricte regels, media-exposure en clausules. Het kwam er op neer dat Jan ontslagen werd. Een paria. En Jan kon alleen maar aan Pa denken. En aan Karl.

Vandaag zal Sean Pieters samen met Kuijk, Ruppert, van Oostveen en stuurman Den Drijver officieel de Oude Vier van Laga worden. In de kleedkamer maken ze grapjes.  Sean voelt zijn halsslagader kloppen. Het gevoel van een wedstrijd. van spanning. Meer te verliezen dan te winnen.”De oud-leden krijgen een mooie show!” roept Kuijk tegen niemand in het bijzonder. 

Hij zette zijn fiets op de standaard naast het prachtige botenhuis van Laga. Er stonden twee zilveren auto’s op de stoep geparkeerd waar Taco zich tussendoor moest wringen. Opzichtige chromen spiegelkappen prikten in zijn zij. Vroeger stond hier alleen de botenwagen, of de motorfiets van een 10de jaars lid. Hij zuchtte. Tijden veranderen.

De handen van Sean zijn klam als hij de boordrand van de boot vastpakt om deze het botenhuis uit te tillen. Hij loopt achteraan en moet hoog rijken om grip te houden op de Empacher. In zijn magen strijden zijn zenuwen om de boterham met banaan van zoeven binnen te houden. 

De jaarlijkse Oud- Ledendag op Laga. Hij kon er moeilijk aan wennen dat hij daar rond liep. Als sporter had Taco hier goede jaren gehad. Hij had het hoogst haalbare, het Wereld Kampioensschap Roeien behaald in zijn top jaren.  5.35 Roeide hij toen in de acht, nog altijd het Laga-record. 

Vanaf de boegpositie ziet het er rustig uit. De trage klappen van van Oostveen op slag maken dat Sean weer rustig wordt tijdens het oproeien. De tweedejaars, tegen wie de spar feitelijk gaat, maken ruzie en kijken geïntimideerd opzij. Coach Jan Willem steekt zijn duim op vanaf de kant.

Daar was Eeke! Taco was tweedejaars toen Eeke van Nes lid werd, maar ook toen al voelde hij zich geïntimideerd. Hij, de pezige werktuigbouw student en zij, de ferme jeugroeister die kwam studeren. De blossen op haar wangen waren er nog steeds.

Ruppert werpt hem een blik toe die had kunnen doden. Sean heeft een gortdroge mond en neemt nog snel een slok water. Den Drijver probeert de boot zo goed mogelijk onder de wal te manouvreren. 

Vanaf de kant ziet Taco hoe de tweedejaars wegsprinten bij de start. Wonderlijk want de beoogde Oude Vier blijft gewoon liggen. De tweedejaars wordt gemaand terug te komen, maar roeien stug door.

Lafaards! Lafaards! dat is alles wat Sean nog kan denken tijdens deze eerste halen. De start loopt goed. Zoals ze van Jan Willem geleerd hebben. Den Drijver geeft aan dat ze op tempo 38 zitten nu. Netjes. Die rotzakken uit de tweedejaars vier ook. Ze hadden hier zullen winnen. De titel Oude Vier willen opeisen. 

In 1997 won Laga de Varsity voor het laatst. “Misschien dit jaar weer,” prevelt Taco hardop. In 1993 waren ze vol voor de overwinning gegaan en werden derde. In 1994 waren ze beter dan ooit maar werden ze tweede achter de Nereus vier met Bartman op slag. In datzelfde jaar werd hij vierde op het WK. Weer geen medaille.

De coach is vol goede moed na de spar sessie. De geklokte tijden zijn top en zelfs Ruppert moet toegeven dat de start waanzinnig goed was. Als ook de president ze feliciteert met de titel Oude Vier 2009 dringt het pas echt tot Sean door. Hij zal er bijzijn in april. Hij roeit in de 127ste Oude Vier van Laga!

Het roerstaafje maakt een klein kolkje in zijn koffie terwijl hij de zoetstof door zijn koffie roert. In een grote teug slaat hij de hete vloeistof achterover. Taco denkt aan Eeke; het mooiste meisje van de wereld. Zijn dochter Eeke die op 5 april haar verjaardag viert. Met een glimlach rond zijn lippen zoekt Taco naar zijn sleutel en stapt op zijn fiets. Naar huis.

Hij zou nu advocaat moeten zijn. Zaken doen vanuit het glimmende kantoor van Boekel de Neree aan de zuidas. Maar in plaats daarvan zit hij deze ochtend in zijn ochtendjas een zak borrelnootjes op te eten. Een jaar geleden. Een jaar geleden had hij het bedacht. De cirkel zou rond zijn. 10 jaar roeien. Olympisch Zilver in 2004, medailles in 2005 en 2006. Wereldbekeroverwinningen in 2007 en 2008. Bekroond met Olympisch Goud in 2008. En dan stoppen met roeien en gaan werken. Hij had het Caro beloofd.

Instinctief zet hij de fles cola zo aan zijn mond. Carolien heeft er een hekel aan als hij dat in huis doet, maar zij is aan het werk. Het goud werd een achtste plaats. Het slechtste resultaat van de vier zonder in vier jaar. En nu kon hij niet stoppen met topsport. Hij was die jongen van het succes. Afgelopen jaar zette hij nog een nationaal record op de ergometer neer. Hij was de sterkste Nederlandse roeier ooit. Is. Is. Is!

Gijs belt. Jan Willem trekt een grimas als hij opneemt. Gijs, zijn vriend, zijn maat, zijn tegenpool. Het natuurtalent. De laatste maanden hadden Gijs en hij elkaar moeten missen. Gijs zat in Zuid Amerika om bij te komen na de Spelen. Hij zou gaan werken. Afgezegd. Opgezegd. Hoe noem je dat eigenlijk als je een baan beëindigd nog voordat je hem bent begonnen? Gecancelled zouden de Amerikanen zeggen. Gijs en hij voeren een vertrouwd gesprek.  De tweeling van Matthijs. Het huis van Geert. De laatste mail van Mark. De medailles die Gijs wel had en hij niet. Alof er niets gebeurt was. Alsof ze vanmiddag gingen trainen. Alsof ze in Beijing Goud gingen winnen.

Nog vier jaar. Dan zou hij 33 zijn. Nog best jong eigenlijk. Nog vier jaar twee keer per dag trainen. Nog vier jaar iedere dag in trainingsbroek naar de Bosbaan. Er werd nu geschaatst op de Bosbaan. Dat scheen sinds 1997 niet meer te zijn gebeurd. Het is 10 minuten fietsen naar de baan maar hij is niet gegaan. Al die vrolijkheid. Zijn zusje zegt dat hij gewoon moet kappen. Trots zijn op wat je hebt bereikt en gewoon aan het werk gaan bij Boekel zei ze. Ze was erg lief voor hem geweest.

Goud. Wat maakt het uit? Hij heeft al zilver. Hij klinkt als Caro als hij het tegen zichzelf zegt. Hardop nu: Goud. Het is godverdomme zelfs het Lustrumthema van zijn Groningse club; Gewoon Goud. Alsof die puistige jongens en meisjes die zichzelf bestuur noemen weten wat je moet doen voor goud! Alsof ze weten van het afzien, de honger, de pijn. Gijs zegt altijd dat winnen beter is dan sex. En Gijs kan het weten. Zijn club. Gyas in Groningen. Alweer 11 jaar geleden was hij lid geworden. Als boersige hockeyer uit Drenthe had hij het meteen geweten. Dit was zijn sport. Hij had aanleg. Niet direct talent maar zeker aanleg. Hij was groot. Zwaar. Sterk. De sterkste eerstejaars die er ooit was in Groningen.

De afwas stond al een tijdje. Hij had Caro beloofd dat het vanavond weg zou zijn. Ze was heel redelijk geweest. Had hem absoluut gesteund bij zijn beslissing om niet te gaan werken Toen ze merkte dat er van trainen niets kwam verlangde ze simpelweg dat hij een aantal taken in het huishouden op zich zou nemen. Zoals zij de laatste jaren vanzelfsprekend voor hem gedaan had. De pannen gleden onder zijn handen het warme sop in.

Op straat was een opstootje. Drie jongens waren naar elkaar aan het schreeuwen. Jan Willem verstond niet wat ze zeiden maar hun dreigende armgebaren spraken boekdelen. Een jongen kreeg een duw. Twee jongens begonnen nu de kleinste uit het zicht van de straat in zijn maag te stompen. Zijn tas met boeken werd omgekeerd boven de amsterdamse klinkertjes van zijn straat. Zijn straat. De afwasborstel trilde in zijn hand. Opeens was hij onderweg naar beneden. Twee trappen, zijn hand soepeltjes langs de leuning. De deur. Hij stond nu buiten. De jongens waren druk met schreeuwen en gooiden nu de boeken naar de jongen die inmiddels op de grond lag. 100 meter misschien. Het leken er meer. Om de dorre smaak uit zijn mond de verdrijven slikte hij twee keer en stapte op het gezelschap af.

Gijs, Matthijs en Geert zijn zijn beste vrienden geworden. Ze deelden de pijn van het verlies in Beijing. Maar ook de eenzaamheid die nu achterblijft. De Holland 4 is over. Voorbij.

De politieagenten die hem ondervragen snappen er niks van. Deze grote man in zijn badjas had zojuist eigenhandig een scholier ontzet en in het voorbijgaan twee jonge hooligans bewusteloos geslagen. De sigarenboer die de politie gewaarschuwd had, sloeg hem bemoedigend op zijn schouder. Het waren toch klootzakjes. Jan Willem voelt de tinteling in zijn handen. Op de radio klinken de Beatles met ‘Get Back Joe’. De endorfine pompt nog door hem heen maar neemt nu snel af. Rustig, hij hoort zichzelf uitleggen wat er gebeurd is. Op rustige, duidelijke toon legde hij uit wat er feitelijk heeft plaatsgevonden. De agenten knikken. Hij heeft een goed geheugen. Ze schrijven het op.

“Get Back Joe!” schelt uit de holle autospeakers. Hij moet gaan trainen. Kort. Nog 1 keer laten zien wie de beste is. Goud moet er te winnen zijn. En dan naar Boekel. Hij weet het. Hij wist het ergens altijd al. De Varsity in Houten in april zal zijn laatste wedstrijd zijn. De Varsity van 2009 zal gewonnen worden door hem. Door Gyas. Voor Gyas.

Op het gebied van toerisme doen die Ozzi’s het handig. Op ieder denkbaar toeristisch punt is een fraai houten looppad gemaakt met voldoende mogelijkheden om ook met je rollator nog iets van het regenwoud/ocean view/ berglandschap te zien.

Voor het overige is het hier dus allemaal bonus, een aantal foto’s van de feestvreugde zijn hier linksonder te zien op mijn flickr account. Veel plezier met schaatsen en tot de 19de!